Mijn ochtenden beginnen altijd met koffie. Sterke koffie. Want zo ongeveer iedere ochtend heb ik nogal wat sufheid en vermoeidheid die alleen lijkt te verhelpen met de opwekkende geur van dat zwarte goedje en de kracht van de cafeïne.  Zo ook die zaterdag ochtend toen ik mijn krantje doornam en de oproep las van Nancy Ubert om eens 30 dagen geen alcohol te drinken. Ik schoot overeind en heb geen moment getwijfeld. Dat ga ik doen! Dit was net het signaal dat ik nodig had nadat ik alweer maanden op het verkeerde pad leek te zijn en er zelf maar geen halt toe kon roepen.

Het verkeerde pad? Dat klinkt ernstig. Nou, onder het verkeerde pad heb ik het over I) de weegschaal al maanden negeren II) Ieder avond na het werk een glas wijn inschenken om éven te ontspannen, en III) De rest van de avond meerdere keren het lege glas bijvullen. (hé is ie nu alweer leeg?)   Wat een fijn idee om gewoon eens 30 dagen geen alcohol te drinken, de gewoontes proberen af te leren en dat samen met anderen te doen. Voor mij net even de schop onder mijn kont die ik momenteel zo hard nodig heb.  Want ik heb het nodig. Na alles wat ik op de site van IkPas heb gelezen en op basis van de enquête die ik heb ingevuld (maar eigenlijk op basis van wat ik natuurlijk al jaren weet maar vooral negeer), durf ik mijzelf wel toe te rekenen tot de categorie “ernstige gevalletjes”.   Ik las 1 januari de oproep of de facebook pagina van IkPas waarbij Hart van Nederland op zoek was naar een aantal “gewone” deelnemers en ik wist meteen : “mij zoeken ze niet”. In mijn wekelijkse ronde naar de glasbak werp ik al snel 4 of 5 lege wijnflessen weg en laat ik daarna nog een stuk of 10 bierflesjes (tripple, lekker sterk)  in de statiegeld machine verdwijnen.  Eigenlijk beschamend. En toch ga ik bloggen. Want ik ben de enige niet. Er zijn in Nederland maar liefst 1,29 miljoen zware drinkers las ik op de Jelinek site. En dat zijn niet allemaal oude enge mannetjes die op banken in het park liggen te slapen. Maar net als ik een baan hebben, kinderen groot brengen, sporten, een sociaal leven. Hartstikke gewoon zeg maar. Maar wel met een verslaving.  

Maar nu is het over ! Klaar met de katers ‘s morgens en klaar met dat idee dat die fles wijn mijn vriend is als ik thuis kom van het werk en wil ontspannen.  Of die mij helpt na wat gedonder met de tienerdochters,  of de vriend die onzekere of angstige gevoelens na dat eerste glas al laat verdwijnen.  Ik ben Irene, ik ben 48 jaar, ik ben 8 jaar gescheiden en voedt alleen twee dochters op. Ik behoor tot de groep zogenaamd hoger opgeleide (zuipende) vrouwen (las ik nou echt dat dat een typische probleemgroep is?) en heb een leidinggevende functie in de Financiële sector. (ook dat nog).  Dit jaar wordt mijn jaar ! Die 30 dagen is voor mij een goede start om wat mij betreft voor een veel langere periode helemaal niet meer te drinken.  En als ik dan meteen ook van die wijnbuik af kan (hierover later meer) , graaaag ! 

De eerst dagen vielen mij zeker niet mee.  Iedere avond wakker gelegen natuurlijk terwijl ik normaal al snurk voor ik mijn kussen raak. En het ergste moment van de dag….koken. Alles wat met koken te maken heeft associeer ik direct met alcohol.   Heel raar om te koken met een cola light, maar het eten smaakt er uiteindelijk niet minder om gelukkig. Mijn dochters hadden mij snel door toen ze de geheel nieuwe voorraad frisjes en sapjes in de koelkast aantroffen. “Lekker zeg!  En wat goed mam, wel volhouden hoor”.  Ja, mama gaat het volhouden. Want als iemand het verdient om een nuchtere mama te hebben die niet ‘s avonds snel geprikkeld reageert of die eigenlijk vaak maar half luistert,  dan zijn jullie het wel meiden. En wow, wat voelde ik me fit vandaag met opstaan zeg!